« 01.01.2009 »
Een strijdbaar 2009 |
|
| Het Vlaams Belang houdt er zich u en uw familie en vrienden het beste te wensen voor 2009. Heel wat mensen wensten ons een strijdbaar politiek jaar toe en we willen deze mensen bij deze dan ook danken voor de soms hartverwarmende berichten die ze in onze electronische brievenbus achterlieten.... |
|
| Lees meer |
|
|
|
De natuur opgelicht
Een column door Steven Creyelman
14.07.2006 • Wie een opleiding heeft genoten in de economie heeft er ongetwijfeld wel al van gehoord: the Product Life Cycle (PLC) of de levenscyclus van een product. Een theorie die door Theodore Levitt in 1965 werd neergepend en sindsdien door meer en minder gerenommeerde economisten werd aangevuld of aangepast.
Kort samengevat zegt de originele PLC-theorie dat elk product dat op de markt is terug te vinden een viertal fases ondergaat: de voorstelling op de markt, de groei van het marktaandeel, de maturiteitsfase en de daling. Elke fase heeft haar eigen marketingstrategie en dito consumenten die -eenvoudig uitgedrukt als volgt zouden kunnen worden omschreven. In de introductiefase wordt een product vooral gekocht door wat trendsetters, zeg maar gadgetverzamelaars, zouden kunnen worden genoemd. Fase twee, de groeifase, betekent voor een product de grote doorbraak. Snelle kopers ‘consumeren’ het product in deze fase. Misschien wel in de hoop de hype mee te maken en zo ook trendy te zijn. Ze nemen echter beduidend minder risico bij de aanschaf van een nieuw product dan de zogenaamde trendsetters. In maturiteitsfase wordt het product gekocht door consumenten die weinig of geen risico willen nemen. Het product kent dan nog nauwelijks groei in de markt. De daling van de verkoop zet zich zelfs al in. Eenmaal de daling ingezet, is er –in de basistheorie- geen ontkomen meer aan. Het product zal uiteindelijk van markt verdwijnen. Het is in de periode van dalende verkoopcijfers dat de koopjesjagers hun slag slaan.
Waarom nu deze niet echt spectaculaire economische theorie? Aanleiding is een klein artikeltje in De Standaard Online over het feit dat de gescheiden ophaling van gft-afval het milieu niets oplevert. “Vanuit milieuoogpunt kunnen we beter de stopzetting van gescheiden gft-inzamelingen overwegen. ” En die stelling wordt geponeerd door de Bond Beter Leefmilieu (BBL) in een onderzoek naar de wenselijkheid van selectieve ophaling van gft-afval. De BBL pleit voor het promoten van thuiscompostering als alternatief.
Eigenlijk kan er nog een stapje verder worden gegaan. Tijdens elke fase van de levenscyclus van een product verbruikt een product immers onvervangbare natuurlijke bronnen; zeg maar energie. En wanneer dan even grondig naar het verbruik van deze bronnen wordt gekeken, komen er verrassende conclusies aan de oppervlakte.
Neem nu de luier. Wat is er beter voor het milieu? De klassieke luier die in de wasautomaat moet of de moderne luier van kunststof? De doek versus de pamper. Instinctief antwoordt zowat iedereen dat de doek het met lengtes voorsprong wint. Maar is dat wel zo? Om de klassieke luier te ‘recycleren’ voor gebruik is er water en zeep nodig. De zeep vervuilt het water en om dat te zuiveren is er energie nodig. Ook de wasautomaat verbruikt energie. De droogkast? Idem dito! Deze analyse zou zelfs nog verder kunnen worden uitgediept als de productie van energie in acht wordt genomen. Maak dezelfde oefening bijvoorbeeld eens voor producten als plastiek en glazen flessen. Wat blijkt dikwijls aan het eind van de rit? Wat bij een eerste indruk goed voor de natuur lijkt, is het niet altijd. Recycleren is dus niet axiomatisch goed voor het milieu.
Hoe komt het dan dat we bijna allemaal zonder nadenken wat goed klinkt voor de natuur, ook als batig voor de natuur beschouwen? Zelf leg ik de aanleiding daarvoor bij het feit dat Agalev, nu Groen!, erin geslaagd is om van het milieu een politiekcorrect iets te maken en simpele oplossingen bood voor ingewikkelde problemen. Simpele oplossingen die goed klinken, maar heel dikwijls niet eens in de buurt van een oplossing komen. Denk in dit verband maar aan de zogenaamde groene energie. Klinkt mooi, maar totaal niet in staat om te voorzien in onze energiebehoefte. Kernenergie afbouwen? Juist ja … en dan elektriciteit aankopen in Frankrijk afkomstig van … kerncentrales. Of hoe de natuur wordt opgelicht.
Milieubeheer wordt gegijzeld door mensen en partijen die het groene gedachtegoed hebben verengd tot een soort kruistocht tegen wat met een oud woord de ‘moderniteit’ wordt genoemd. Alsof we ons moeten schamen voor de vooruitgang. Natuurlijk is het milieu een belangrijk iets. En natuurlijk is het milieu iets dat we voor de toekomst van onze kinderen moeten bewaren. Vanzelfsprekend dat er mistoestanden zijn, maar dat hoeft daarom niet veralgemeend te worden. Het is een misvatting dat milieu en vooruitgang niet samen kunnen, dat groen en industrie niet samen kunnen gaan, dat natuur en wetenschap tegenstellingen zijn. Het kan wel. Meer zelfs. Ze hebben allemaal elkaars toekomst in handen. De natuur is te kostbaar om aan politieke watermeloenen te worden overgelaten. Meer dan tijd voor een echt milieubeleid als u het mij vraagt.
Surf ook eens naar www.stevencreyelman.be
|
|
Actualiteit
