|
Wat als u hier wil blijven wonen?
Een column door Steven Creyelman
30.10.2007 • Vriend en vijand is het erover eens. Er is in Buggenhout, en dan druk ik me eufemistisch uit, niet echt een overvloed aan beschikbare bouwgronden of woningen. Vandaar ook dat deze problematiek al meermaals ter sprake kwam op de gemeenteraad. Niet onterecht.
Collega Bram Swaerts probeerde er op een van de vorige gemeenteraden al eens een socialistische oplossing voor te brouwen door een belasting voor zogenaamd slapende gronden te willen invoeren. Het doel dat hij voor ogen had, was bijzonder nobel en is dat trouwens nog steeds, maar alleen vergat hij bij het bedenken van zijn voorstel dat niet iedereen met een lapje grond een grootgrondbezitter is. Net zoals niet iedereen met een spaarrekening een euromiljardair is.
Dikwijls gaat het immers om mensen die een stukje bouwgrond kopen voor hun kinderen. Voor als ze later groot zijn, weet u wel. Het zou maar al te gek zijn om die mensen, ook al is het na vijf jaar, te gaan belasten omdat ze hun zuur verdiende centen hebben geïnvesteerd voor hun nageslacht.
Maar zoals gesteld, het doel dat Bram Swaerts voor ogen had, was en is een lovenswaardig doel. Vandaar ook dat uw dienaar op de gemeenteraad van oktober met een voorstel op de proppen kwam om de gemeente haar recht van voorkoop niet te laten uitoefenen wanneer de potentiële kopers mensen uit Buggenhout waren.
Kritiek uit twee hoeken. NV-er Denis Van Linthout was van mening dat er op die manier twee soorten kopers zouden worden gecreëerd. Dat klopt
kopers uit Buggenhout en kopers niet uit Buggenhout. En u zal het ons vergeven dat onze fractie daarbij de voorkeur gaf en geeft aan mensen uit Buggenhout. Zijn impliciete kritiek dat er sprake zou zijn van discriminatie was bovendien onterecht omdat er in het voorstel een duidelijk doel is omschreven. Namelijk het de kans geven van de eigen inwoners, zonder onderscheid, om zich te vestigen in de eigen gemeente. Een niet sociale maatregel dan misschien? Ook al niet! De beperkingen die voor het verwerven van een sociale bouwgrond of een sociale woning worden opgelegd, zijn immers heel dikwijls bijzonder strikt, zodat heel wat mensen net uit de boot vallen en door het uitoefenen van het recht van voorkoop de kans op het bouwen of kopen van hun droomhuis in rook zien opgaan. Dat op zich is niet bijzonder sociaal. De gemeente krijgt meerdere kansen, onze inwoners meestal niet.
Meer fundamentele kritiek kwam er van de burgemeester. Hij bekende weliswaar dat hij het voorstel bijzonder genegen was en dat hij er garant voor stond dat de gemeente haar recht van voorkoop niet zou uitoefenen in gevallen van individuele lapjes grond of woningen, maar dat hij het voorstel niet als principebeslissing zou aanvaarden. En waarom dan wel? Wel
omwille van het potentiële gevaar dat bepaalde verkavelingen, waar de gemeente haar recht wel zou willen uitoefenen, dan het gevaar liepen om niet meer ontsloten te kunnen worden. Met graagte had onze fractie dit als uitzonderingsmaatregel willen toevoegen, maar
tevergeefs.
Slotsom van het verhaal is dat het voorstel werd verworpen met 20 stemmen tegen 3. Nochtans was dit een goede mogelijkheid om mensen die dat willen de kans te geven om in Buggenhout te blijven wonen. De problematiek is er, wordt niet ontkend en is een oplossing waardig.
Of om het met de woorden van SP.Aer Bram Swaerts te zeggen: Laat ons er voor zorgen dat jonge mensen in onze gemeente kunnen blijven wonen. En toch stemde ook hij tegen. Begrijpt u het nog?
|
Actualiteit
