« 01.01.2009 »
Een strijdbaar 2009 |
|
| Het Vlaams Belang houdt er zich u en uw familie en vrienden het beste te wensen voor 2009. Heel wat mensen wensten ons een strijdbaar politiek jaar toe en we willen deze mensen bij deze dan ook danken voor de soms hartverwarmende berichten die ze in onze electronische brievenbus achterlieten.... |
|
| Lees meer |
|
|
|
De PS en Waalse ondergang
Een column door Steven Creyelman
14.09.2005 • In het federale België bestaat er een economische wetmatigheid die, eufemistisch uitgedrukt, voor zowel Vlaanderen als Wallonië een onzalig effect heeft: de transfers. Tot voor kort werd het bestaan van die transfers in de politiek-correcte kringen van de Wetstraat echter stellig ontkend. Het heilige huisje van de solidariteit tussen de gemeenschappen stond elk realistisch debat over de economische toestand van diezelfde gemeenschappen in de weg. Geen transfers en dus geen problemen.
Beleid versus economische realiteit
Het verhaal is gekend. Wallonië draagt de gevolgen van de teloorgang van zijn oude industrieën en meer bepaald die van de staalnijverheid. Het is echter verwonderlijk dat slechts weinigen in politieke middens erbij stilstaan dat ook Vlaanderen een gelijkaardig feit heeft moeten doorstaan. In dit verband is het verhaal van de Vlaamse textielnijverheid een aanbevelenswaardig stukje geschiedenis. Wetende dat zowel Vlaanderen als Wallonië een gelijkaardige moeilijke periode hebben moeten doorstaan, is dé vraag natuurlijk waarom die realiteit op beide deelstaten zo een verschillend effect heeft gehad?
Het antwoord op deze pertinente vraag is tegelijkertijd de oorzaak van het feit waarom in politiek-correcte kringen het Waalse probleem tot voor kort halsstarrig ontkend werd. Waar de Vlaamse economie zich genoodzaakt zag om zich aan de vrije markt en de internationalisering ervan aan te passen, bleef Wallonië zich in een economische periode voorafgaand aan de tweede wereldoorlog wanen. In tegenstelling tot het Vlaamse beleid weigerde de Waalse politieke kaste de ernst van de situatie in te zien en haar beleid aan te passen aan de economische realiteit. Terwijl in Vlaanderen op korte tot middellange termijn honderden ondernemingen over de kop gingen in de strijd met de veranderende markten, boerde Wallonië rustig verder en ving de problemen op met onzinnige subsidiëringen en tewerkstelling in de overheidssector. Vlaamse ondernemingen werden echter voor een economische keuze gesteld: aanpassen of opkrassen! Met vallen en opstaan verbeterden Vlaamse ondernemingen hun productiviteit, probeerden ze nieuwe niches in de markt te vinden en legden ze zich toe op de nieuwe economieën. Vlaanderen plukte en plukt daar de vruchten van. Wallonië daarentegen bleef doof en blind voor het nakende onweer. Waalse beleidsmakers bleven - uit domheid, angst en/of onwetendheid? - miljarden oude Belgische franken pompen in ten dode opgeschreven ondernemingen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat diezelfde ondernemingen nooit of te nimmer de behoefte hebben gehad om zich aan de veranderende economie aan te passen. Het meest pijnlijke hieraan is dat het net de ondernemingen zijn die de ruggengraat van de Waalse economie vorm(d)en die door deze vorm van non-beleid de voeling met de realiteit hebben verloren. Samen met hen ging ook de Waalse economie ten onder.
Geen probleem
Een dergelijk beleid van blind- en doofheid kost natuurlijk heel wat geld. Geld dat in Wallonië net omwille van de precaire situatie van de economie niet voorhanden is. Het weze dan ook duidelijk dat dit zowat de enige verklaring voor de transfers is. Zonder de transfers van Vlaanderen naar Wallonië is deze vorm van beleid, als het er al een is, onmogelijk. Zonder transfers worden de Waalse beleidsvoerders geconfronteerd met hun verpletterende verantwoordelijkheid voor de teloorgang van de Waalse economie. Zonder transfers wordt duidelijk dat de Parti Socialiste Wallonië en de Waalse economie naar de afgrond geregeerd heeft!
Met enige goede wil zou de PS in dit verband dan ook met een onverbeterlijke alcoholist kunnen worden vergeleken. Tot voor enkele jaren klonk het in het PS-kamp immers dat Wallonië helemaal geen probleem had en dat de noord-zuid-transfers niets meer of minder waren dan een vergoeding voor de solidariteit die Wallonië in het verleden met Vlaanderen had betuigd. Dat eminente professoren-economisten nergens in het bestaan van België transfers van Wallonië naar Vlaanderen konden terugvinden, deerde de Waalse politieke kaste helemaal niet. De transfers werden beschouwd als een morele schuld. Wie de transfers in twijfel trok, was asociaal, niet solidair of een separatist. Alsof dat laatste een scheldwoord is.
Probleem van het verleden
Het perverse aan de teloorgang van de Waalse economie is dat de PS overleeft dankzij de gevolgen van de teloorgang die ze zelf veroorzaakte. Maar zelfs de PS slaagde er niet in om de transfers te blijven afdoen als een ereschuld van Vlaanderen aan Wallonië. Het geweer werd dan ook zonder verpinken van schouder veranderd. De transfers waren niet langer de aflossing van een Vlaamse schuld uit het verleden, maar werden plotseling een Vlaamse investering. Het nu welvarende Vlaanderen zou in de toekomst zware economische problemen krijgen en dankzij de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in diezelfde toekomst het hoofd boven het economische water kunnen houden. Om het in de termen van fase twee van alcoholisme stellen: ‘Ik heb geen probleem met alcohol, dokter. Ik heb een probleem gehad, maar nu gaat alles beter’. Het lachwekkende van deze stelling werd al heel snel teniet gedaan door de conclusies van enkele vooraanstaande professoren: het Waalse economische herstel is in de verste verten nog niet in zicht. Toch zong het Waalse koor tot voor kort eenstemmig ‘Tout va très bien, madame de la marquise’.
De oplossing komt!
Tot ieders verwondering bleek er begin 2005 in Wallonië dan toch iemand op te staan die de ernst van de situatie leek in te zien. MR-senator Alain Destexhe kwam op de proppen met een vernietigend rapport over de economische toestand in Wallonië. Hij stelde dat de miljardentransfers vanuit Vlaanderen en Europa het economisch herstel van Wallonië in de weg staan en dat de onverdeelde schuld hiervoor bij de PS moest worden gezocht. Het hoeft dan ook geen betoog dat deze stelling niet bepaald op handgeklap werd onthaald aangezien Destexhe zijn ontnuchteringspil op de markt bracht vlak nadat Waals minister-president Jean-Claude Van Cauwenberghe (PS) een nummertje over de (denkbeeldige) Waalse economische renaissance had opgevoerd. Gevolg? Destexhe werd bespot, beschimpt en bespuwd. De PS en zelfs zijn eigen MR spraken een banvloek over hem uit.
Even leek de senator zelfs geen lang politiek leven beschoren te zijn, maar toen zelfs het Instituut voor de Nationale Rekeningen (INR) zijn stelling bijtrad, werd het stil op de banken van de PS. En dus wierp de PS als oorzaak van het economische probleem zich op als oplossing voor datzelfde probleem. Gedwongen door de omstandigheden en meer bepaald door cijfers die niet langer als Vlaams Belang-propaganda konden worden weggewuifd, erkende de PS de problemen, maar vanzelfsprekend niet de oorzaak. Alcoholisme fase drie. Er is een probleem en niettegenstaande het feit dat dat probleem niet onze schuld is, zullen wij dat probleem eens oplossen. En plots beviel heel het wereldje dat jarenlang de problemen had ontkend van allerhande wonderpillen voor de noodlijdende Waalse economie; gaande van het herstelfonds van Hendrik Bogaert, over het fameuze Marshallplan van Elio Di Rupo, tot bijkomende miljardeninvesteringen van de Waalse regering.
Tijd voor fase vier
Spijtig genoeg zijn al de oplossingen in hetzelfde bedje ziek. Geen enkele van de oplossingen heeft een basis in Wallonië. Integendeel. Stuk voor stuk zijn de ideetjes die als oplossing ter tafel liggen gebaseerd op transfers vanuit Vlaanderen. Zodoende is geen van deze voorstellen de benaming ‘oplossing’ waardig. Het is alsof een dokter een notoir alcoholist voorschrijft om het probleem te verzuipen in alcohol. Zolang Wallonië en meer bepaald de Waalse leidende politieke kaste niet inziet dat de enige oplossing erin bestaat zichzelf te responsabiliseren, zal er van een Waals economisch herstel geen sprake zijn. Wallonië moet beseffen dat het moet instaan voor het eigen herstel. Want wat gebeurt er anders als de Vlaamse geldkoe is uitgemolken? Conditio sine qua non? Iemand moet een einde maken aan het wanbeleid van de Parti Socialiste. Of beter iemand moet een einde maken aan de ‘party socialiste’. Fase vier …
|
|
Actualiteit
